دليل قرائتهاى مذكور : ابو على ( صاحب تفسير ) گويد كسى كه ( بما يعملون ) با ياء خوانده پس بنا بر ( لا تطع الكافرين انه بما يعملون ) است و قرائت با تاء بنا بر مخاطبه است كه غايب هم در آن داخل مىشود ، و اللائى اصلش فاعل مانند شائى است پس قاعده اينست كه ياء در آن ثابت باشد ، چنانچه در شائى و نايى ثابت است و گاهى ياء را حذف نموده‌اند ، در حروفى از قول آنان ( ما باليت به باله ) و از آنست ( جايه ) و همين طور هر گاه ياء از اللائى حذف شود « اللاء » مىشود ، پس اگر همزه مخفف شود پس قاعده آنست كه بين بين قرار داده شود . و از سيبويه حكايت شده حذف ياء از ( اللاى ) . و هر كس كه ( تظهرون ) قرائت كرده پس او ( تتظهرون ) خوانده پس تاء را در ظاء ادغام كرده ، و كسى كه ( تظاهرون ) به ضمّه تاء خوانده پس او از ( ظاهر من امرأته ) گرفته و تقويت مىكند اين مطلب را قول ايشان در مصدر ( الظهار ) . و كسى كه ( تظاهرون ) با تخفيف ظاء خوانده پس معناى آن ( تتظاهرون ) پس حذف كرده تاء ( تتفاعلون ) را كه غير او ادغام نموده و او كسى كه : ( تظّاهرون ) با تشديد ظاء با الف خوانده است . شأن نزول : اين سوره در بارهء ابو سفيان بن حرب و عكرمة بن ابى جهل و ابى الاعور السلمى نازل شده كه آمدند بمدينه و بر عبد اللَّه بن ابى ( رئيس منافقين ) وارد شدند بعد از غزوهء احد با امانى كه از رسول خدا صلّى اللَّه عليه